Εγκυκλοπαίδεια των αλόγων

Τα αλογα δεν ειναι ολα ιδια υπαρχουν μικροσωμα,
κοντοχοντρα αλογα , μεγαλοσωμα και λεπτα αλογα.
Τα μεμονωμενα αλογα κατατασονται στις μεγαλες
οικογενειες τις ρατσες.
Οι ρατσες, στην πλειονοτητα τους ,ειναι αποτελεσμα εσκεμμενων
προσπαθειων εκτροφης , υπαρχουν ομως και ημιαγριες ρατσες
ιππων οι οποιες δημιουργηθηκαν φυσικα.
Σε μια προσπαθεια να γενικευσουμε , θα λεγαμε οτι υπαρχουν
εξι κατηγοριες  οι Αραβικοι ιπποι, οι Καθαροαιμοι,
 οι Θερμοαιμοι , οι ιπποι Τροχασμου,οι ψυχροαιμοι
και τα Πονι.

Περισσότερα: Κατηγορίες Αλόγων

Εγκυκλοπαίδεια των αλόγων

Ο Βουκεφάλας: το άλογο του Μεγάλου Αλεξάνδρου το οποίο φημιζόταν για την ομορφιά του. Ηταν όμως άγριο και ατίθασο και δεν δεχόταν καβαλάρη στην πλάτη του. Ο νεαρός τότε Αλέξανδρος παρατήρησε ότι οι αναβάτες προσπαθούσαν να το καβαλικέψουν με τον ήλιο στην πλάτη του και το άλογο τρόμαζε όταν έβλεπε τη σκιά του στο έδαφος. Ο Αλέξανδρος το έστρεψε προς τον ήλιο και έτσι μπόρεσε να το καβαλήσει. Ο Φίλιππος θαύμασε την εξυπνάδα του γιου του και του το χάρισε. Ο Αλέξανδρος το βάφτισε Βουκεφάλα επειδή το άλογο είχε μεγάλο κεφάλι. Από τότε έγιναν αχώριστοι και ο Βουκεφάλας δεν δεχόταν άλλον αναβάτη εκτός από τον Αλέξανδρο. Πάνω σε αυτό το άλογο, ο Αλέξανδρος έφτασε κατακτητής στα πέρατα του κόσμου. Τόσο πολύ αγαπούσε το άλογό του ώστε, όταν εκείνο πέθανε, έδωσε το όνομά του σε μια πόλη της Ασίας.

Ο Ιντσιτάτους: το άλογο του Ρωμαίου αυτοκράτορα Καλλιγούλα. Λέγεται ότι ο Καλλιγούλας διόρισε το άλογο αυτό στη ρωμαϊκή Γερουσία δίνοντάς του τον τίτλο του Συγκλητικού (Senator). Κανείς βέβαια από τους ευγενείς Ρωμαίους συγκλητικούς δεν τόλμησε να διαμαρτυρηθεί για τη βαρύτατη αυτή προσβολή, για ευνοήτους λόγους.

Ο Ελ Μορτζίλιο: ήταν το αγαπημένο άλογο του Ισπανού κατακτητή Κορτές. Οι ιθαγενείς το τίμησαν στήνοντάς του άγαλμα.

Ο Ρόαν Μπάρμπερυ: το άλογο του βασιλιά Ριχάρδου του Β΄. Αναφέρεται σε έργο του Σαίξπηρ.

Ο Κοπενχάγκεν: ήταν το άλογο του Δούκα του Ουέλινγκτον που τάφηκε και αυτό με στρατιωτικές τιμές.

Εγκυκλοπαίδεια των αλόγων

Σε ήσυχα μονοπάτια, μακριά από την δημοσιότητα και την κίνηση, μακριά από το κοινό που χειροκροτεί, αλλά όμως και τόσο κοντά στο άλογο και την φύση, όσο πιο κοντά είναι δυνατό: αυτή είναι η ιππασία.
Η ιστορία της ιππασίας είναι πρόσφατη, αφού ο άνθρωπος πριν από 4000 χρόνια κυνηγούσε το άλογο για τροφή, προτού γίνει εφικτή πριν από 2000 χρόνια η συνεργασία με το άλογο, που έμελλε να είναι επιτυχής για αιώνες. Οι πρώτες παραστάσεις αλόγων μας έρχονται από τον 14ο αιώνα προ Χριστού από την Αρχαία Αίγυπτο. Στην Αρχαία Ελλάδα το άθλημα της ιππασίας εξυψώθηκε σε τέχνη, για να γίνει προσιτή στο λαό την εποχή του Ρωμαϊκού τσίρκο. Για αιώνες το άλογο υπηρετούσε τον άνθρωπο ως μεταφορικό μέσο και ως σύντροφος. Αυτή η συνύπαρξη έδωσε στον άνθρωπο τη δυνατότητα να εξελίξει την κοινωνία του στο υψηλό σημείο που βρίσκεται σήμερα.

Περισσότερα: Ιππασία - Άθλημα της φύσης